František Bílek zbudował swoją willę studyjną na praskich Hradczanach w latach 1910 i 1911 według własnych planów i projektów. Bílek był głównie rzeźbiarzem i grafikiem, ale jego religijne podejście do sztuki stopniowo ukierunkowało go na potrzebę tworzenia złożonych środowisk, w których jego dzieła pełniłyby wielowarstwowe funkcje i role, realizując w ten sposób wizję Bíleka dotyczącą uduchowienia ludzkiego życia. Jego architektura była przede wszystkim motywowana ideą.
Zdaniem Bíleka, praska willa powinna wyrażać "życie jako pole pełne dojrzałych kłosów, codziennie pielęgnujące naszych braci. Wiele kłosów jest wiązanych w snopy - kolumny. Niektóre kolumny pozostają niedokończone, bo niczego nie podtrzymują". Rozczłonkowany plan można odczytać jako ślad kosy zbierającej ziarno, a rzucający się w oczy kształt kolumn powinien przywodzić na myśl starożytną egipską architekturę świątynną. Cegła w kolorze ecru i surowo obrobiony kamień zbliżają architekturę do natury i ludzkiej pracy. Nieregularnie artykułowane wnętrze jest zdominowane przez wysokie studio, stanowiące naturalne centrum robocze i duchowe budynku.
Willa Bílek jest w posiadaniu Galerii Miejskiej Praga od 1963 roku. Stała wystawa, która została niedawno otwarta, prezentuje dzieła sztuki Bíleka z najwyższego etapu jego rozwoju artystycznego wraz z oryginalnym wyposażeniem wnętrz.